Zdjęcie przedstawia wnętrze mieszkania treningowego, tutaj sypialnię, jest biała, na podłodze ułożone są ciemne panele, na środku duże okno, po dwóch jego stronach stoją białe łóżka jednoosobowe z piękną kolorową pościelą, na jednym z nich siedzi zadowolona podopieczna, obok każdego z łóżek znajduje się drewniana szafka nocna, a nad nimi wiszą szare regały. Jest przytulnie i schludnie.

Czego nauczą się osoby z niepełnosprawnością intelektualną w mieszkaniu treningowym?

Pobyt w mieszkaniu treningowym ma pomóc osobom z niepełnosprawnością intelektualną w usamodzielnieniu się. Trzeba pamiętać o tym, że każdy prędzej lub później zaczyna decydować o własnych sprawach i niezależnie od stanu zdrowia powinien mieć szansę układania sobie życia zgodnie z własnymi potrzebami – opowiada Katarzyna Wilczyńska – ze Stowarzyszenia Otwarte Drzwi.

Podopieczni wraz z opiekunami w trakcie przygotowania posiłków wielkanocnych. Stoją w kuchni przy dużym stole.
Wielkanoc.

Czym zajmuje się Stowarzyszenie?
Działamy od 1995 roku na rzecz ludzi wykluczonych społecznie. Naszymi podopiecznymi są osoby bezdomne, bezrobotne, dzieci i młodzież, ale również ludzie z różnymi niepełnosprawnościami. Dla tych grup prowadzimy 15 ośrodków zlokalizowanych na terenie Warszawy, w każdym z nich wypracowujemy nowe standardy pomocy społecznej, w tym przede wszystkim pomocy wzajemnej. Realizujemy szereg projektów, wśród nich – od niespełna roku – mieszkanie chronione-trenigowe „Życie na swoim” dla osób z niepełnosprawnościami.

W jaki sposób można wziąć udział w waszym projekcie?
Decyzja o zamieszkaniu w mieszkaniu treningowym należy zawsze do osoby zainteresowanej oraz jej rodziny. Pracownicy opieki społecznej przeprowadzają w domu zainteresowanego wywiad i ustalają jakie są jego potrzeby. Do mieszkania można trafić maksymalnie na sześć miesięcy.

Jakich umiejętności nabywają mieszkańcy w trakcie trwania projektu?
To zależy od tego czego jeszcze nie potrafią. Trafiają do nas bardzo różni ludzie. Jedni są np. świetni w kuchni, ale nie potrafią włączyć pralki. Inni wszystkie czynności domowe wykonują bez zarzutu, ale nie potrafią zaplanować własnego budżetu. Trening jest więc zindywidualizowany. Pod okiem wysokiej klasy specjalistów z przygotowaniem pedagogicznym i psychologicznym mieszkańcy uczą się robić zakupy, gotować, planować wydatki, sprzątać czy załatwiać sprawy urzędowe. Celem jaki sobie stawiamy jest przygotowanie ich do samodzielnego życia.

Zbliżenie na wielkanocną potrawę trzymaną przez jednego z podopiecznych. Jest to mięso ozdobione pomidorkami koktajlowymi w miejscu oczu, oraz pokrojone na ćwiartki ogórki konserwowe naśladujące uszy lub rogi.
Potrawa wielkanocna.

Czy można już mówić o pierwszych efektach treningów?
Zdecydowanie tak. Jedna z naszych podopiecznych po ukończeniu półrocznego kursu właśnie odbiera klucze do własnego mieszkania. Staramy się również o mieszkania socjalne dla dwóch kolejnych mieszkańców. Nasze mieszkanie przy ulicy Kłobuckiej na warszawskim Ursynowie to ósmy tego typu obiekt w stolicy, a potrzeby są znacznie większe. W Warszawie żyje ponad pięćdziesiąt tysięcy osób z niepełnosprawnością intelektualną i każda z nich będzie przecież musiała prędzej czy później funkcjonować samodzielnie.

Czy samodzielne życie osób z niepełnosprawnością intelektualną w Polsce to temat, o którym się w ogóle rozmawia? Czy mamy jakieś konkretne wypracowane od lat rozwiązania systemowe?
Niestety nie. Większość rozwiązań i projektów jest dopiero w fazie początkowej. Wielu osobom w naszym kraju trudno jest zrozumieć że osoby z niepełnosprawnością intelektualną czy też chorujące psychicznie mogą i powinny funkcjonować samodzielnie. Rodzice takich osób często zachowują się tak jakby mieli żyć wiecznie, a kiedy okazuje się że to nieprawda ich syn czy córka trafia najczęściej do domu opieki mimo, iż można by było tego uniknąć, gdyby wcześniej podjęta została próba usamodzielnienia się.

podopieczna w trakcie gotowania w pięknej nowoczesnej kuchni.

Czy jest jakiś kraj, którego rozwiązania moglibyśmy uznać za wzorcowe?
System wsparcia bardzo dobrze funkcjonuje w Szwecji. Zgodnie z przepisami prawa wszyscy mieszkańcy mają mieć wyrównane warunki mieszkaniowe. Odpowiedzialność za to ponosi gmina, na którą ten obowiązek nakłada ustawa z 1994 roku. Wszystkie mieszkania mają być dostosowane do potrzeb osób z niepełnosprawnościami czy ludzi starszych. Dzięki tej ustawie w Szwecji nie ma instytucji w stylu domów pomocy społecznej. Osoby z niepełnosprawnościami funkcjonują w dobrze sobie znanym środowisku, a jeżeli potrzebują wsparcia to mają możliwość skorzystania z pomocy asystenta personalnego. To potrzebujący sam decyduje w jakim czasie i z jakiej formy wsparcia skorzysta, a Asystentura nie ogranicza się wyłącznie do prac domowych czy pielęgnacji, ale obejmuje wszystko co umożliwia aktywne życie, np pomoc w studiowaniu, w pracy czy przy załatwianiu spraw urzędowych. Osoba z niepełnosprawnością jest pracodawcą asystenta. Cały system został pomyślany tak, aby maksymalnie aktywizować osoby z niepełnosprawnościami. Prowadzone przez nas mieszkania treningowe to pierwszy krok na drodze do osiągnięcia tak wspaniałych rezultatów jak te, które uzyskali Szwedzi.

Serdecznie zapraszamy wszystkie osoby z niepełnosprawnością które chcą podjąć wyzwanie i nauczyć się samodzielnego funkcjonowania do kontaktu z naszym Stowarzyszeniem.

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Udostępnij poprzez:
Share on FacebookShare on Google+Pin on PinterestTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on StumbleUponShare on TumblrEmail this to someone

Zostaw komentarz:

Twój email nie będzie upubliczniony.